Ffermio oedd gwaith ei thad ac roedd Mair yn un o saith o blant. Gwerthwyd fferm y teulu ar ôl marwolaeth ei thad. Roedd rhai o'i chwiorydd yn gweithio mewn ffatri wnïo. Aeth Mair i'r ysgol yn Llangefni, gan adael yn 16 oed, a chwilio am waith. Eisiau bod yn nyrs yr oedd hi ond roedd yn rhaid aros tan iddi gyrraedd 19 oed. Dysgodd hi deipio yn y 'British School' tra’i bod hi'n chwilio am swydd a chafodd hi swydd yn y ffatri llaeth, er ei bod hi'n trïo am swydd yn y ffatri wnïo hefyd. Cafodd hi'r swydd ar ôl cael cyfweliad ac roedd hi'n teimlo'n hapus i gael swydd. Yn 1949 yr oedd hynny a dysgodd hi sut i brofi llaeth trwy wneud y gwaith. Roedd y berthynas rhwng y gweithwyr yn dda. £1, 12 a 6 oedd ei chyflog cyntaf ac roedd yn rhoi’r rhan fwyaf ohono i'w mam. Roedd hi'n byw ym Modffordd ac yn mynd i'r ffatri yn Llangefni ar y bws. Ar un adeg roedd yn rhaid iddi weithio shifft nos, a phrynodd hi feic er mwyn cyrraedd y gwaith. Yn y dechrau, roedd hi'n gweithio o naw tan bump, ond doedd hi ddim yn teimlo ei fod o'n diwrnod hir. Doedd dim cantîn yno ond roedd cwtsh bach lle roedden nhw'n rhoi'u cotiau ac roedd bwrdd yno. Doedd dim tegell yno ac roedden nhw'n cynhesu dŵr ar gyfer paned yn y lab. Yn 1966, diswyddodd y ffatri nifer o wragedd priod o achos diffyg llaeth, ac roedd yn rhaid i Mair orffen yn y flwyddyn honno, a oedd yn dipyn o sioc, a chafodd hi ddim iawndal. Yr arfer oedd 'first in last out' ond doedd hyn ddim wedi digwydd yn yr achos hwn, meddai.