Roedd Idris Davies (1905-1953) yn cynrychioli llais cenhedlaeth gyfan, yn ysgrifennu cerddi a adlewyrchai idealaeth a phrotest pobl yng nghymoedd Cymru yn ystod y 1920au a'r 1930au. Fe'i ganwyd yn Rhymni, a bu'n gweithio fel mwynwr cyn colli ei waith yn ystod y streiciau. Ail-hyfforddodd Davies fel athro a dod o hyd i waith yn Llundain, cyn dychwelyd i ddysgu yng Nghwm Rhymni yn 1947. Mae 'The Bells of Rhymney' o'i gasgliad cyntaf Gwalia Deserta (Dent, 1938) yn enwog ar ôl cael ei osod i gerddoriaeth yn 1957. Disgrifiodd T.S. Eliot farddoniaeth Davies fel "y farddoniaeth orau sy'n hysbys i mi am gyfnod penodol mewn man penodol".