"Cartref yw Gobaith" gan H  

Fy enw i yw H, a Chymru yw'r lle rwy'n teimlo'n ddiogel o'r diwedd. Cefais fy ngeni a fy magu yn Swdan, ond mae fy ngwreiddiau'n mynd yn ôl i Eritrea ac Ethiopia. Daeth fy mam i Swdan yn ifanc a bu'n byw yno fel ffoadur. Nid oedd bywyd yno'n hawdd. Roedd bod yn Gristion mewn gwlad Fwslimaidd yn dod â heriau. Rwy'n cofio nawr, nid oedd eglwys yn fy nhref ac weithiau roeddwn i'n teimlo ar goll oherwydd na allwn i ymarfer fy nghrefydd yn rhydd. Hoffwn i ddweud mai dyna'r tro olaf i mi deimlo felly.  

Yn 2014, newidiodd popeth. Oherwydd problemau teuluol a brwydrau a oedd yn gwaethygu, gwnes i’r penderfyniad anodd i adael yr unig gartref roeddwn i erioed wedi'i adnabod. Cefais fy ngwahanu oddi wrth fy nau blentyn hynaf, ac aethon nhw i Norwy gyda'u taid. Arhosais gyda fy mab ieuengaf, gan geisio goroesi. Teithion ni drwy Libya, lle roedd bywyd yn galed iawn. Ond wnaethon ni gwrdd â phobl garedig hefyd. “Mae drwg a da ym mhobman,” rwy'n ei ddweud.  

Yn y pen draw, gyda chymorth person a risgiodd lawer drosom ni, cyrhaeddon ni’r DU. Doeddwn i ddim yn gwybod bod y dyn wedi diflannu gyda fy holl ddogfennau. Yn Heathrow, roeddwn i'n bryderus ac yn ddryslyd. Dywedon nhw wrtha i fynd yn ôl, ond dywedais i, "Does gen i unman i fynd. Mae fy mam wedi mynd. Dydw i ddim yn adnabod fy nhad. I ble fyddwn i'n dychwelyd?"  

Unwaith i ni gael caniatâd i aros o'r diwedd, fe wnaethon nhw ein symud ni i Lundain i ddechrau. Doeddwn i ddim yn adnabod neb, a doeddwn i ddim hyd yn oed yn deall y bwyd yn y gwesty. Un o'r atgofion mwyaf byw sydd gen i o'r cyfnod hwnnw yw pan oedd fy mab yn crio mewn siop am degan. Doedd gen i ddim arian. Cynigiodd menyw garedig helpu, ond roeddwn i'n bryderus. Roeddwn i'n meddwl efallai, os byddwn i'n derbyn, y bydden nhw'n cymryd fy mhlentyn. Ond yn araf bach, dechreuodd pethau newid.  

Ar ôl treulio ychydig o amser yn Llundain, cefais fy symud i Gaerdydd, ac yna o'r diwedd i Gasnewydd lle rwy'n dal i fyw nawr. Pan gyrhaeddais i Gymru, roedd rhywbeth yn teimlo'n wahanol. Mae'r bobl yma'n gyfeillgar. Maen nhw'n dweud 'Bore da' hyd yn oed os nad ydyn nhw'n eich adnabod chi. Roedd y caredigrwydd bach hwnnw'n golygu'r byd i mi. Rhoddodd yr hyder i mi ddechrau bywyd o'r newydd, i ddechrau astudio. Pan gofrestrais i’n gyntaf, roedd rhan ohonof i o hyd yn pryderu y byddai pobl yn fy marnu oherwydd fy mod yn ffoadur, ond dysgais nad oeddent yn gwybod beth oedd hyn yn ei olygu. Pan esboniais, roeddent yn wedi’u synnu - ac yn garedig. Helpodd un fenyw, Laura, yn fawr. Roedd hi hyd yn oed yn fy ngyrru i'r coleg bob dydd ac yn talu am fy nhystysgrif pan nad oedd gen i ddim. Doedd hi ddim yn fy adnabod i, ond roedd hi'n fy nghefnogi fel teulu. Roedd cael rhywun a oedd yn credu ynof i wedi newid fy mywyd.  

Nawr, rwy'n gweithio i Gyngor Ffoaduriaid Cymru. Dechreuais fel gwirfoddolwr, ac yna cefais gynnig swydd. Rwy'n falch iawn o'r gwaith rwy'n ei wneud. Rwy'n mwynhau cefnogi pobl eraill oherwydd rwy'n gwybod sut mae'n teimlo cyrraedd heb ddim.  

Fy mreuddwyd fwyaf yw ailymuno â fy holl blant a chael ein cartref ein hunain. Rydw i am i bobl weld nad yw ffoaduriaid mor wahanol—mamau, gweithwyr, myfyrwyr, ffrindiau ydym ni. Rhoddodd Cymru ddiogelwch, llais a dyfodol i mi.  

Os ydych chi wedi cyrraedd y pwynt hwn yn fy stori, mae un peth rydw i am i chi ei gymryd ohoni: os ydych chi'n agored ac yn garedig, bydd pobl yn eich helpu, a gallwch chi adeiladu cartref i chi'ch hun eto fel y gwnes i yng Nghymru. Ac mae cartref yn golygu gobaith. Nid oes dim na allwch chi ei gyflawni os oes gennych chi obaith.