Daeth Miranda i ymwneud â Plant y Cymoedd gyntaf yn y 1990au fel gwirfoddolwr wrth weithio i gwmni theatr. Yn ddiweddarach, rhedodd theatr ieuenctid ac, ym 1996, ymunodd yn llawn amser. Er nad oedd hi'n dod o'r Cymoedd yn wreiddiol, roedd ganddi ddiddordeb mawr yn hanes, gwleidyddiaeth a diwylliant yr ardal. 

Rhoddodd Plant y Cymoedd le iddi weithio yn y ffordd yr oedd hi'n credu ynddi—defnyddio theatr a'r celfyddydau i helpu pobl ifanc i greu eu straeon eu hunain. Gyda chanllawiau gan ffigurau dylanwadol fel Pauline, Margaret, a Richard, dysgodd ddatblygu cymunedol a gwaith ieuenctid, gan adeiladu ei hymarfer o amgylch creadigrwydd pobl ifanc. 

Yn y pen draw, esblygodd ei gwaith theatr ieuenctid cynnar i Artworks ac yn ddiweddarach i Sparc, wedi'i lunio gan y bobl ifanc eu hunain, a ddewisodd yr enw a helpodd i ddylunio ei hunaniaeth. Mae Miranda yn credu bod Plant y Cymoedd yn hanfodol oherwydd ei fod yn darparu cysondeb, cyfle a phrofiadau diwylliannol i gymunedau sy'n wynebu anfantais hirdymor. Trwy brosiectau fel Tate Exchange a Mzansi, roedd pobl ifanc yn gallu mynegi eu hunain a chynrychioli'r Cymoedd y tu hwnt i'r rhanbarth. 

Yr eiliadau bach, pwerus y mae hi'n eu gwerthfawrogi fwyaf yw'r rhai bach—fel gweld person ifanc yn mwynhau golygfa dawel o Lundain yn ystod prosiect, gan deimlo effaith profiadau newydd. Mae hi'n pwysleisio pwysigrwydd cadw'r hanes sydd wedi'i wreiddio mewn lleoedd fel SOAR a sicrhau bod rhywbeth yn weddill ar gyfer ailadeiladu yn y dyfodol. Mae Miranda yn nodi bod llawer sy'n symud ymlaen yn dal i gario ethos Plant y Cymoedd gyda nhw, gan ddangos dylanwad parhaol y sefydliad.