Cyfweliad ag Anil Pabari, a gynhaliwyd fel rhan o Brosiect Treftadaeth Asiaidd Cymru gan Chandrika Joshi ar 28 Mawrth 2024. Yn y cyfweliad hwn mae Anil Pabari yn myfyrio ar ei brofiadau pan gafodd plentyn ei ddiarddel o Uganda ym 1972. Mae'n cofio plentyndod hapus, diofal yn Soroti, Uganda, ond mae'n cofio'r ofn a'r dryswch yn ystod y diarddeliad, yn enwedig y daith o Soroti i Kampala yng nghanol pwyntiau gwirio'r fyddin. . Ar ôl cyrraedd y DU, arhosodd ei deulu mewn gwersylloedd yn Honiton, Dyfnaint, a Gogledd Cymru, lle roedd yr amodau byw oer a heriol yn gyferbyniad llwyr i Uganda. Disgrifia Anil yr anawsterau o addasu i fywyd yn y DU ond hefyd y gefnogaeth a gawsant, yn enwedig gan weithiwr cymdeithasol o'r enw Miss Harding, a helpodd y teulu i setlo a hyd yn oed eiriol dros addysg ei frawd. Er gwaethaf y caledi, ffynnodd Anil yn academaidd, gan fynychu ysgol ramadeg a dod yn brif fachgen yn y pen draw. Aeth ymlaen i astudio cyfrifiadureg yn y brifysgol. Mae Anil hefyd yn siarad am y gwaith caled a’r undod a helpodd ei deulu i adeiladu busnes o ddim byd ar ôl cyrraedd y DU. Yn ddiweddarach, fe’i gorfodwyd i adael ei yrfa broffesiynol oherwydd epilepsi, ond roedd ei deulu a’r siop yr oeddent yn ei rhedeg yn darparu cefnogaeth hanfodol. Mae’n rhannu straeon am ei deulu clos, ei falchder yn ei ddwy ferch, a’r gwytnwch a feithrinwyd ynddo gan ymroddiad a gwaith caled ei rieni.